Coronaherstelfonds is peperduur doorschuifloket

Het Europese coronaherstelfonds moet de lidstaten helpen de schade van de coronacrisis te boven te komen. Dat is een mooie theorie, maar in de praktijk ziet Nederland er weinig van terug. Voor ons is het vooral een dure grap, waar BVNL niet om kan lachen.

Deal om te janken
Nederland heeft 45 miljard in het Europese coronaherstelfonds gestort. 23 Miljard daarvan geldt als ‘gift’. Zelf zien wij van alle miljarden in dit fonds maar 4,7 miljard terug en ook nog onder de voorwaarde dat we dat geld grotendeels spenderen aan klimaat en digitalisering. Het is exemplarisch voor wat de Europese Unie ons heeft gebracht: ons nationale belang moet het afleggen tegen het Europees belang. Er vloeit steeds meer Nederlands geld weg, de grens over. Geld dat zou kunnen worden gebruikt om Nederlandse burgers voor de hoge energieprijzen te compenseren, huizen te bouwen, voedsel betaalbaar te houden, zorg en onderwijs te verbeteren. Het coronaherstelfonds is er het zoveelste voorbeeld van. De ‘deal’ die Nederland met de EU heeft gesloten voor ons aandeel uit de pot, is om te janken. Het is een reeds opgerookte sigaar uit eigen doos. We moeten het doen met de uitgedoofde peuk en zelfs daarvoor moeten we eerst nog door de hoepels van klimaatbureaucraat Frans Timmermans springen. Herstellen van Corona zit er voor ons dus niet in.

La dolce vita
Italië krijgt uit het coronaherstelfonds maar liefst 200 miljard euro. Dat is meer dan alle ontwikkelingshulp van Europa aan heel Afrika. De Italianen leiden la dolce vita. Van Nederlandse pecunia welteverstaan. De Spanjaarden zijn helemaal slim en gebruiken alleen de giften. Zij snappen namelijk dat Sinterklaas eigenlijk in Nederland woont. Het fonds is een verkapte transfersluis van geld van het spaarzame noorden, naar het al jaren op de pof levende zuiden. Spilzucht en economisch wanbeleid lonen in Europa. De financiering daarvan vindt tenslotte plaats door de Europese Commissie, namens de Europese Unie. De collectivisatie van Europese schulden en daarmee de volgende stap naar een constante transferunie is gezet. Dit kan niet bedoeling zijn.

Wiens belang?
En waarom wordt er bij de verdeling van ons schamele aandeel van het coronaherstelfonds met geen woord gerept over onze ondernemers? Het rampzalige coronabeleid van de afgelopen twee jaar heeft deze hardwerkende mensen, die zo belangrijk zijn voor onze economie en maatschappij, een kopje kleiner gemaakt. Toch zien zij van het geld dat bedoeld is om de coronaschade te herstellen geen euro terug. Het woord ‘MKB’ staat in het plan slechts zes keer vermeld, in een bijzin. Het woord ‘klimaat’ maar liefst 170 keer. Dat zegt genoeg over wiens belang het fonds nou eigenlijk echt dient. Maar BVNL is wel degelijk voor investeren in het klimaat: het ondernemersklimaat, een gunstig belastingklimaat, een goed vestigingsklimaat en zo kunnen we nog heel wat klimaatdoelen bedenken waar wij ons coronaherstelgeld graag aan zouden willen besteden. Dat is namelijk écht in het belang van Nederland.